“เยียวยา” “ทำงานกับตัวเอง” “แก้ปม” คำคูลๆในทศวรรษนี้ อาจกลายเป็น buzzword มากกว่าการเติบโตภายในจริงๆ
ผมเจอบทความนึงของเพจ Knowing Mind แล้วรู้สึกน่าสนใจและเป็นประโยชน์ในยุคนี้ที่คาดหวังให้คนต้องสมบูรณ์แบบ ต้องมีสุขภาพจิตใจดี แฮปปี้ แต่ผมรู้สึกว่าเราอยู่บนโลกที่ฉาบฉวยไปหน่อย โดยเฉพาะมิติของจิตใจและจิตวิญญาณที่เน้นสำเร็จเร็วเกินไป
1. “วัตถุนิยมทางจิตวิญญาณ” (Spiritual Materialism) เป็นคำศัพท์ที่อธิบายว่า คนจำนวนหนึ่ง ยิ่งปฏิบัติธรรม (หรือทำกิจกรรมทางศาสนาต่างๆ เช่น นั่งสมาธิ เดินจงกรม เข้าวัด หาเกจิอาจารย์ อ่านไบเบิล ฯลฯ ได้หมดเลย) กลับกลายเป็นว่า ยิ่งสะสมอัตตา/ความหยิ่งผยองในตน/อีโก้มากขึ้น
แถมคิดว่าตัวเองเป็นผู้รู้ ผู้ตื่น ผู้เบิกบาน แต่จริงๆแล้วไม่ใช่เลย เป็นแค่การเอากิจกรรมมากดอีโก้ไว้ จะได้ไม่ต้อง work on กับมันมาก มันเหนื่อยงี้
